دستي افشان تا ز سر انگشتانت صد قطره چكد،هر قطره شود خورشيدي
باشد كه به صد روزن نور ،شب مارا بكند روزن روزن.
ما بي تاب و نيايش بي رنگ.
از مهرت لبخندي كن بنشان بر لب ما
باشد كه سرودي خيزد در خورد نيوشيدن تو
ما هسته ي پنهان تماشاييم
ز تجلي ابري كن، بفرست،كه ببارد بر سر ما
باشد كه به شوري بشكافيم، باشد كه بباليم و به خورشيد تو پيونديم

مرا مي فهمي

 من تو را مي خواهم

 وهمين ساده ترين قصه يك انسان است

تو مرا مي خواني

 من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم

و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني

بی تو خاطره هاو سراب دیدارت

بی تو سال من قرنی ؛ساعتم سالی است

شاید بعد ازمن خاطره ها میماند 

بی تو هر آوازی یاد تو و دردپاییز است

بی تو فصل پاییز است

    و این بی تو بودن یک حقیقت تلخ است که باید بپذیرم و من از این حقیقت تلخ 

        نمی گریزم شاید می سازم وشاید می سوزم و شاید.

باز پاييز است

باز پاييز است

باز اين دل از غمي ديرينه لبريز است

باز مي لرزد به خود سرشاخه هاي بيد سرگردان

باز ميريزد فرو بر چهره ام باران

باز رنجورم ، خداوندا ،پريشانم

باز ميبينم كه بي تابانه گريانم

باز پاييز است

باز اين دنيا غم انگيز است

باز پاييز است و هنگام جدايي ها

باز پاييز است و مرگ آشنا يي ها

چقدر زود تنهام گذاشتی . . .

Sohrab!your poems are my speaks that I never told them

I'm alive whit your poems.

This time,I think if you was alive what I did ?

I wanted to be  with you and we went to beside of rivulet in one garden.

we listen to sing's birds and wsound and you read one of your poems :Call me ,your vioce is good.your voice is...l

and I wespers : Come let me tell you how wast is my loneless

Oh ! Sohrab ! If became  

writted by passenger

با کلمه ها نمي توانم با تو حرف بزنم .

 کاش حرفهاي ساکتم را مي شنيدي .

 حرفها يي که در چشمهـــا يم زندگي ميکنند .

 حرفها يي که هيـــچگاه نتوانسته ام بر زبان بياورم .

 به همه ی واژه های سکوتم قسم :

 اين حرفهــــا سا لها ست که منتــــــــظرند تا به تو برسنــــد

وقتی بودی اشعار آسمانی سرودی....

حال هم که رفتی....

روحت ساکن آسمان ها شده....

تو آسمانی بودی و به آسمان بازگشتی ...

آری.. هر کجا هستم باشم آسمان مال من است...

نوشته از:مسافر

وقتي پلك هايم روي هم مي روند دو نصفه مي شود خواب هايم
   يكي....
                     حضور تو و آن چشم هاي درشت آسماني
    و ديگري نبودنت
                  كابوسي دوباره......

    آخر، نداي بي گناه من
         كدامين صدا تو را از من گرفت؟
   هنگامي كه سكوت نگاه تو
                    هنوز،سرنوشت دست هاي من است...
بگو:فرياد تو
      كدامين بغض در گلو مانده است...؟
كه سكوت سهم من است و بس

سفره اي که پهن شد، اينبار خالي از دلتنگي بود.
فقط... بوي گلاب بود و گلهاي بي ريشه و درحال مرگ.
بين آنهمه سکوت، مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود.
راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو.
و تو چه صادقانه هرچه مرهم داشتي، رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم.
حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي، . .

 گاهي خداي تو را ميبينم که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند

. . . و تو آنطرفتر، درسايه يک درخت، آوازهاي خدا را زمزمه ميکني.

برگرفته از سایت  یسهراب سپهری

آموخته ام که : هميشه هميشه بخندم.

آموخته ام که : هرگز نگذارم کسي عصبانيتم را ببيند.
 
آموخته ام که : به انسان ها مانند سکوي پرتاب نگاه نکنم.
 
آموخته ام که : هرگاه که ترسيده ام ، شکست خورده ام.
 
آموخته ام که : غرور انسان ها را هرگز نشکنم.
 
آموخته ام که : هرگز وابسته کسي نباشم.

احساس می کنم که مرا از عمق جاده های مه آلود ، یک آشنای دور صدا می زند .

آهنگ آشنای صدای او ، مثل عبور نور ، مثل عبور نوروز ، مثل آمدن روز است .

روزی که این قطار قدیمی در بستر موازی تکرار لحظه ایی بی بهانه توقف کند ،

تا چشمهای خسته خواب آلود از پشت پنجره ،

تصویر ابرها را در قاب و طرح واژگونی جنگل را در آب بنگرد

اشكي كه بي‌صداست.......

 پشتي كه بي‌پناست .......

.دستي كه بسته است........

. پايي كه خسته است.......

 دل را كه عاشق است ..........

حرفي كه صادق است .........

شعري كه بي‌بهاست........

 شرمي كه آشناست........

 دارايي من است ارزاني شماست

صدا کن مرا که صدایت زیباترین نوای عالم است ،صدا کن مرا که صدایت

قلب شکسته ام را تسکین میدهد،صدا کن مرا تا بدانم که هنوز از یاد نبرده

ای مرا،نشسته ام تا شاید صدایم کنی،صدایم کنی ومحبت بی دریقت را

نثارم کنی

صدا کن مرا صدای تو خوب است